« دگرگون و غلطيدن جاى شعاع چشم صورتت را در آسمان » و ناگفته پيداست كه محل و جاى افتادن شعاع چشم در آسمان مىباشد . سخن بىپايه : از بيانات قبل معلوم گرديد اشتباه كسى كه به آيهء مباركه استدلال نموده است ، براى اينكه خداوند در سمت آسمان ، مكان دارد ، وجه و دليل استدلال او اين است كه رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) نزول حكم وحى را از آسمان ، انتظار داشته است و بدون ترديد حكم بايد از جانب خداوند باشد . پس نتيجه مىگيرد كه خداوند در آسمان سكونت داشت » . شخص مستدل نه تنها مطلب مزبور را منكر نشده است كه نسبت به آن پافشارى هم نشان داده است . در پاسخ آن بايد بگوييم رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) انتظار وحى را از سمت آسمان مىكشيده است ؛ به خاطر اينكه جبرئيل هميشه از سمت آسمان مىآمده است و اين نه به اين معنا است كه « نعوذ باللّه » خداوند در آسمان است و گرنه استدلال مذكور اگر درست باشد ، لازم مىشود از اينكه فرشتگان طبق دستور از زمين به سوى آسمان بالا مىروند ، استدلال نمائيم كه خداوند در زمين است ؛ به دليل اينكه فرشتگان طبق امر الهى صعود مىكنند . و امر از زمين است ، و از آن طرف ، امر از جانب خداوند است . پس خداوند در زمين است و اين استدلال بسيار باطل و ناروا است . 3 - « فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها » ؛ « اكنون تو را به سوى قبله‌اى كه از آن راضى خواهى بود ، بازمىگردانيم » . قبلا بيان گرديد كه دستور متوجّه شدن به سوى سنگ بزرگ در حال نماز ، به خاطر جلب توجّه يهود بود و رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) دوست داشت كه به سوى كعبه ، نماز بخواند ؛ چه آن‌كه « كعبه » قبلهء حضرت ابراهيم ( عليه السّلام ) بود و يا به خاطر چيزى بود كه قبلا بيان شد ( يهود گفته بودند كه حضرت محمّد ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) مخالف با دين ماست و در عين حال به سوى قبلهء ما نماز مىخواند ) . روى اين جهات ، رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) به جبرئيل گفت : « دوست دارم خداوند مرا به سوى كعبه برگرداند » جبرئيل گفت : « من مثل شما بنده‌اى هستم و تو نزد خداوند عزيز هستى و تو بايد از خدا بخواهى ، زيرا تو نزد خداوند موقعيّت و منزلت والايى دارى » . جبرئيل به آسمان عروج نمود و رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) مرتّب ، به سوى آسمان نگاه‌هاى پر از انتظار مىافكند و از آن طرف ، امر از جانب خداوند است . و اميد و آرزوى لحظه‌اى را داشت كه پيك وحى و قاصد معشوق با